ယူနီေဖာင္းခ်ဳပ္ေကာငး္တဲ့ အပ္ခ်ဳပ္ဆရာ
အေမရိကန္ တပ္မေတာ္မွ ဗိုလ္ေလာင္းတစ္ဦးျဖစ္သူ ဘိလ္ဘလပ္စ္သည္ အခ်ဳပ္အလုပ္၀ါသနာပါေသာ
စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္ျဖစ္၍ တပ္မေတာ္ယူနီေဖာင္းမ်ားကို စမတ္က်က် ပံုစံက်က် ခ်ဳပ္လုပ္တတ္သူျဖစ္သည္။
သူသည္ တပ္မေတာ္ထဲသို့ မ၀င္မီကပင္ ယူနီေဖာင္းမ်ားခ်ဳပ္ရာ၌ နာမည္ၾကီး၍ ဗိုလ္ေလာင္းမ်ား၊
ယူနီေဖာင္းမ်ား ခ်ဳပ္ရာ၌ သူ႔ဆုိင္တြင္ အပ္ေလ့ရွိၾကသည္။
သူသည္ တပ္မေတာ္ႏွင့္လည္း နိးစပ္သူတစ္ဦးျဖစ္ရာ စစ္မႈထမး္လုိသျဖင့္ ေလွ်ာက္လႊာတင္လုိက္ရာ
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလုိပင္ ဗုိလ္ေလာင္းအျဖစ္ အေရြးခံရသည္။
သို႔ျဖင့္ သူ႔အတြကပ္ ဗိုလ္ေလာင္းယနီေဖာင္း ကို သူကိုယ္တုိင္ စမတ္က်က်
အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ခ်ဳပ္လုပ္၍ ၀တ္ဆင္၍ ရုံးတက္ခဲ့သည္။
သုိ႔ေသာ္ တစ္ပတ္ခန္႕ၾကာသောအခါ သူကိုယ္တုိင္ ခ်ဳပ္လုပ္သည့္ ယူနီေဖာင္းမွာ
ပံုစံမက်ဟုဆုိကာ ျမိဳ႕ထဲမွ နာမည္ၾကီး BROOK BROTHERS အပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္သို႔
အေျပးအလႊားသြားကာျပန္၍ အခ်ဳပ္ခုိင္းခဲ့ရသျဖင့္ ဗိုလ္ေလာင္းမ်ားအားလံုး
တ၀ုန္း၀ုန္းျဖင့္ ပဲြက်မဆံုးေအာင္ ျဖစ္ခဲ့၇၏။
ပ၀ါကေလး ေလထဲမွာ ပ်ံ၀ဲက်လာသလုိ
ေတာ့စ္ကာနီနီသည္ ျပင္သစ္ ဂီတေလာကတြင္ နာမည္ေက်ာ္တီး၀ုိင္းေခါင္းေဆာင္
တစ္ဦးျဖစ္၏။ တစ္ေန႔တြင္ LAMAR အမည္ရွိ နာမည္ၾကီး ျပင္သစ္သီခ်င္တစ္ပုဒ္ကို
ဆရာၾကီးေတာ့စ္ကာနီနီက ေခါင္း ေဆာင္၍ တီးလံုးတုိက္ေပးလ်က္ရွိသည္။
ထုိအပိုဒ္ကို သာာယာျငိမ့္ေျငာင္းစြာ တီးမႈတ္ၾကရမည္ျဖစ္ရာ ဆရာၾကီးသည္
ရုတ္တရက္ ထုိသို႔ တီးမႈတ္ရမည္ကို ျပစ္သစ္ဘာသာစကားျဖင့္
မည္သို႔ေခၚရမွန္းမသိဘဲ သတိေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္။
သို႔ျဖင့္ တီး၀ုိင္းေခါင္းေဆာင္ ဆရာၾကိးသည္ သူ၏ ကုတ္အကၤ် ီအိတ္ထဲမွ
လက္ကိုင္ပ၀ါ ကိုရုတ္တရက္ဆြဲထုတ္လုိက္ျပီး ေလထဲသို႔ ေျမွာက္၍ ပစ္လုိက္သည္။
လက္ကိုင္ပ၀ါကေလးသည္ အေပၚသို႔ ေျမာက္တက္သြားျပီး ေလထဲတြင္ အလုိက္သင့္
ပ်ံ၀ဲကာ ျငိမ့္ေျငာင္းစြာ ေအာက္သို႔ က်လာခဲ့ရာ အတီးအမႈတ္သမား ဂီတဆရာမ်ားသည္
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲ ေလထဲတြင္ ပ်ံ၀ဲကာ ေအာက္သို႔ ျဖည္းျဖည္းကေလးက်လာသည့္
လက္ကိုင္ပ၀ါကေလးကို ေမာ့၍ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ၾကသည္။
“ကဲမင္းတို႔အားလံုး ျမင္တယ္မဟုတ္လား ဒီသီခ်င္းမွာ ဒီတစ္ပုိဒ္ကို တီးတဲ့ မႈတ္တဲ့အခါမွာ
အဲဒီလက္ကိုင္ပု၀ါကေလး ေလထဲမွာ ပ်ံ၀ဲျပီး ျဖည္းျဖည္းကေလး က်လာသလုိ
ျငိမ့္ျငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္းကေလး တီးၾကမႈတ္ၾကဖုိ႔ပဲ။ အဲဒီအတိုင္းသာ
မွတ္ထားၾက“ ဟူ၍ ခပ္တည္တည္သင္ၾကားေနခဲ့ပါသတည္း။
ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလုိေတာ္အတုိင္း
ဒုတိယကမာၻစစ္ၾကီးအတြင္းက ျဖစ္သည္။ ျဗိတိသွ် နန္းရင္း၀န္(၀န္ၾကီးခ်ဳပ္)
၀င္စတန္ခ်ာခ်ီသည္ ဂ်ာမန္တုိ႔၏ ေလေၾကာင္းရန္မွ ကာကြယ္ရန္ အစြမ္းကုန္
ၾကိဳးပမ္းလ်က္ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ လန္ဒန္ျမိဳ႕ ေတာ္မွ ကမာၻေက်ာ္ “ကင္တာကာရီ”
ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းၾကီးကို ဂ်ာမန္ေလတပ္မွ ဗံုးၾကဲတုိက္ခုိက္မႈဒဏ္ကို
အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကာကြယ္ရန္ အတတ္ႏုိင္ဆံုး စီစဥ္ေနခဲ့သည္။ ထုိစဥ္က
ဗံုးၾကဲတုိက္ခုိက္မႈဒဏ္ကို ခံႏုိင္ရည္ရွိေစရန္ သဲအိတ္မ်ားကို
ေဘးပတ္ပတ္လည္မွ အမ်ားအျပားခ်ထားခဲ့ ၾကရသည္။ ခ်ာခ်ီသည္
လူအင္အားအမ်ားအျပားျဖင့္ သဲအိတ္မ်ားကို စုျပံဳခ်ထားရန္ စီစဥ္ အမိန္႔ေပးရင္း
သူ႔ေဘးနားမွ ဂိုဏ္းခ်ဳ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးအား ဤသို႔ ေလွ်ာက္ထားလုိက္သည္။
“ဒီလုိ သဲအိတ္ေတြ အလံုအေလာက္ စုျပံဳျပီးခ်ထားမယ္ဆုိရင္ ဂ်ာမန္ေတြရဲ႕
ဗံုးဒဏ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အနီးကပ္က်ျပီး ေပါက္ကြဲေပမယ့္ အေဆာက္အအံုကို
မထိခုိက္မေပ်က္စီးႏုိင္ပါဘူး”
ဤတြင္္ ခ်ာခ်ီ၏စကားကို နားစိုက္ေထာင္ရင္း ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဘုန္းေတာ္ၾကီးက
ဂ်ာမန္ေတြ ၾကဲခ်တဲ့ဗံုးေတြဟာ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းၾကီးနားတစ္၀ုိက္မက်ဘဲ
ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းၾကီးေပၚကို တည့္တည့္ၾကီး ဒါရုိက္ဟစ္ က်လာခဲ့ရင္
ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္” ဟူ၍ ျပန္ေမးလုိက္ရာ ျဖတ္ထုိးဥာဥ္ေကာင္းသေလာက္
ဟာသဥာဏ္ရႊင္လွေသာ ၀န္ၾကီးခ်ဳဳပ္ခ်ဴခ်ာခ်ီက “ အဲဒီလုိ
ဒါရုိက္ဟစ္က်လာခဲ့ရင္လည္း ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလုိေတာ္အတုိင္းပဲလုိ႔
မွတ္ယူရမွာေပါ့ဘုရား” ဟု ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားလုိက္ရာ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဘုန္းေတာ္
ၾကီးမွာ ဘာမွျပန္မေျပာႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရသည္ဟူ၏။
အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွာလဲ
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကင္းဆပ္စ္ျပည္နယ္မွ ဖက္ရ်င္ အလွမဂၢဇင္း ထုတ္ေ၀သူ
အယ္ဒီတာခ်ဳပ္၀ီလ့်ဟယ္လင္သည္ အသက္ ၇၀ ျပည့္ ေမါးေန႔က်င္းပေပးခဲ့သည္။
ထုိမဂၢဇင္းမွာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၊ အလွမယ္ဖက္ရွင္ပံုမ်ားျဖင့္ ထူးထူးျခားျခား
ေဖာ္ျပခဲ့သျဖင့္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားလ်က္ရွိ သည္။
အဆိုပါ ၇၀ ျပည့္ေမြးေန႔ပြဲတြင္ အေပါငး္အသင္း မိတ္ေဆြမ်ားက အယ္ဒီတာခ်ဳပ္
၀ီလ်ံအား ေမးခြန္းမ်ားေမးျမန္းခဲ့ၾကရာ အဘိုးၾကီး ၀ီလ်ံမွာ ေမးသမွ်
ေမးခြန္းမ်ားကို အလုိက္သင့္ေျဖၾကားေနခဲ့ရ သည္။ ဤတြင္ စာဖတ္သူတစ္ဦးက
“အယ္ဒီတာခ်ဳပ္၀ီလ်ံအား ဆရာၾကီးအခု အသက္ ၇၀ အရြယ္အထိ အယ္ဒိတာလုပ္ေနရတာ
စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိခံစားရပါသလဲ” ဟု ေမးျမန္းခဲ့ရာ ဆရာၾကီးက ေအာက္ပါအတုိင္း
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဟာသေႏွာ၍ ျပန္လည္ေျဖၾကားသြားချ့သည္။ “ဒီေခတ္
မိန္းကေလးေတြဟာ အရင္ကလုိ ရွက္ေၾကာက္မေနၾကေတာ့ဘဲ၊ ၊
ေခတ္ဆန္ဆန္၀တ္စားျပင္ဆင္ျပီး အမ်ိဳးစားေတြနဲ႕အတူ ပူးပူကပ္ကပ္
ထုိင္ေနၾကတာပဲ။ သူတုိ႔အတြက္ အဲဒီလုိ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႕
နီးနီးစပ္စပ္ပူးပးကပ္ကပ္ေနတာထုိင္တာ ဘာမ်မဆန္းေတာ့ပါဘူး။ ေၾကာက္လည္း
မေၾကာက္ေတာ့ပါ ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္လုိ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ေနတဲ့
အဘုိးၾကီးေတြအတြက္ ဒီလုိေနရထုိင္ရလုိ႔ အေၾကာင္းမထူးေတာ့ပါဘူးဗ်ာ” ဟု
ေျဖလုိက္သျဖင့္ အားလံုးပြဲက်သြားခဲ့သည္။
ဆုိင္ခြဲ
သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္က ဦးထုပ္ကို ေရွ႕ခ်ျပီး လမ္းေဘးတြင္ပိုက္ဆံေတာင္းေနသည္။
လူတစ္ ေယာက္က ထိုဦးထုပ္ထဲကို
ပိုက္ဆံပစ္ထည့္ေပးရင္း ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမ၏။
“ခင္ဗ်ားက ဦးထုပ္ ႏွစ္လံုးေတာင္ ခ်ထားတာကို၊ ဒီဥိးထုပ္က ပိုက္ဆံေတာင္းတဲ့
ဦးထုပ္ဆုိရင္ ဟုိဘက္ ဦးထုပ္က ဘာတုန္း”
“ဟုိဘက္က ဦးထုပ္ကလည္း ပိုက္ဆံေတာင္းတာပါပဲ၊ ခုတေလာ အလုပ္အကိုင္ေကာင္းလုိ႔
ဆုိင္ခြဲဖြင့္ထားတဲ့သေဘာပါ။
သူက သူေဌးသား
သူေဌးၾကီးက ပိုက္ဆံစြန္႕ၾကဲတာ နညး္သျဖင့္ သူေတာင္းစားက ေစာဒကတတ္သည္တဲ့။
“ သူေဌးၾကီးက ဒီေလာက္ပဲလားဗ်ာ…မေန႔က သူေဌးၾကီးရဲ႕သား ကြ်န္ေတာ့္ကို
စြန္႕ၾကဲသြာတာ ဒီဆယ္ဆေလာက္ ရွိတယ္”
သူေဌးၾကီး ေအးေအးေဆးေဆးပင္ ျပန္ေျပာသည္တဲ့။
“ဒါကေတာ့ သူက သူေဌးသားကို ၊ ငါက သူေဌးသားမွ မဟုတ္တာ…တဲ့”
၀က္ႏွင့္ဘီယာ
၀က္တစ္ေကာင္ ဘားခန္းထဲသို႔ ၀င္လာကာ “ဘီယာတစ္လံဳး” ဟု မွာသည္။
ဘီယာေသာက္ျပီးေနာက္ အေပါ့သြားရန္ေနရာေမးရာ ဘီယာငွဲ႕ေပးသူက “ေလွကားကဆင္း၊
ဘယ္ဘတ္ခ်ိဳး” ဟူ၍ ေျပာလုိက္ သည္။
ဒုတိယ၀က္တစ္ေကာင္ေရာက္လာကာ “ဘီယာဆယ္လံုး ဟုမွာသည္။ ဘီယာေသာက္ျပီေးနာက္
အေပါ့သြားရန္ ေနရေမးရာ ဘီယာငွဲ႕ေပးသူက “ေလွကားဆင္း၊ ဘယ္ဘက္ခ်ိဳး” ဟုတ္၍
လမ္းညႊန္လုိက္ ျပန္သည္။
ေနာက္ထပ္၀က္တစ္ေကာင္ေရာက္လာျပီး “ဘီယာအလံုး ၁၀၀” ဟုမွာကာ ဆက္တုိက္ေသာက္ျပီး
သြားေသာအခါ ဘီယာငွဲ႕ေပးသူက “ဘာလဲမင္းလည္း အေပါ့သြားရမယ့္ေနရာ
ေမးဦးမလုိ႔လား” ဟု ေမးရာ-
“မေမးဘူးကြ၊ ငါအိမ္ျပန္ရင္း လမး္မွာ တရွဴးရွဴးနဲ႕ ေပါက္သြားမွာ” ဟု
ေျပာရင္း ထြက္သြားပါေလ၏။
