MANDALAY

ေနာက္ေတာ့ ေမေမ့ကို မသမာသူေတြလိမ္သြားတယ္။ လိမ္တာမွ အားလုံးကိုေပါ့။
အရာရာကို ကိုယ့္စိတ္နင့္ႏႈိင္းျပီး အားလံုးကို အယံုအၾကည္ပိုခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ့္ေမေမရဲ႕ ဘ၀ဟာ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ
တစ္ဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းလဲခဲ့ရတာပါ။ စီးပြားပ်က္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးရွိတဲ့ မိုးကုတ္ ၊ ေရပူရပ္ကြတ္ကို တစ္ခါျပန္ေျပာင္းလာပါတယ္။

 

ေမေမဟာ ဇာတိေျမျဖစ္ေပမယ့္ ၾကာျမင့္စြာကြဲကြာေနတဲ့ မိုးကုတ္မွာ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႕ အရားအားလံုးဟာအစိမ္းသက္သက္ၾကီးျဖစ္ေနတာေပ့ါ.။
ဒါေပမယ့္ ေမေမ မေနပါဘူး ။ အရင္းမရွိေပမယ့္ ေက်ာက္ေတြဆြဲ ပြဲစားလုပ္ျပီးကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။ ေဖေဖကလည္း
ေက်ာက္သြင္းေတြ တူးျပီ. ရွာေဖြေကႊၽးေမြးခဲ့တာ ေန႕မအိပ္ ၊ ညမအိပ္ ပါ။
ေမေမတို႕ ထမင္းငတ္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြကို ထမင္းအငတ္မခံခဲ့ပါဘူး ။
ထမင္းရည္ထဲ ၁၀တန္ဆားထုပ္ကေလး ၀ယ္မထည့္နိုင္ခဲ့ေပမယ့္ သားျဖစ္သူ
ကၽြန္ေတာ့္ကို မုန္႔ဖိုး တစ္ရက္ သံုးဆယ္ မွန္မွန္ေပးနိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ေမ့ေမ့လက္၀တ္လက္စားေတြအျပင္ အိမ္ပရိေဘာဂေတြ ကုန္ေအာင္ ေရာင္းခ်ခဲ့ရေပမယ့္
ေမေမ .. ကၽြန္ေတာ့္စက္ဘီးေလးကို မေရာင္းခဲ့ပါဘူး ။
မွတ္မွတ္ရရ ဗ်ာ…. အဲ့တုန္းက ”နွစ္ေယာက္တစ္အိမ္မက္” ဇတ္ကားက အေတာ္ကို
နာမည္ၾကီးခဲ့တာပါ။ ရပ္ကြတ္ထဲကလူေတြကလည္းသြားၾကည့္လိုက္ၾကတာဗ်ာ ။
ရုပ္ရွင္ရံုေရွ႔ဆုိ ပြဲျဖစ္မတတ္ပါပဲ…။ အဲ့တုန္းက
ရုပ္ရွင္သြားမယ့္သူေတြကို အေငးသားနဲ႕ထုိင္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမေမ က
သူ႕အိက်ၤ ီေလးေရာင္းျပီး ရုပ္ရွင္လက္မွတ္၀ယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အိမ္မွာ အေမတို႕
စားစရာမရွိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရုပ္ရွင္ကအျပန္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၀ယ္စားဖို႕
၅၀၀ ပါ အပိုေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တစ္ပြဲ ၅၀၀ ပါ။ အဲ့တုန္းက
ဘာမွမသိတဲ့ သား …. အားရ၀မ္းသာလုိ႕ေပ့ါ……
ေမေမ….
 ကၽြန္ေတာ္ ၇ တန္းအေရာက္မွာပဲ ၾကမၼာငင္တဲ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစု ထပ္တစ္ခါ
အလိမ္ခံရပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးတုန္းက ျပန္ဖို႕ရာအိမ္ရွိေသးလို႕ခံသာေပမယ့္
အခုတစ္ခါ အလိမ္ခံရတာက အိမ္ကိုပါ။ ေမေမေလ .. ညတိုင္း
ကၽြန္ေတာ္တို႕မသိေအာင္ က်ိတ္ငိုခဲ့ရပါတယ္။”ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း ၊
အမိေသာ္လည္း သားခဲဆဲ” ဆိုသလိုပါပဲ ။ ေမေမ ကမၻာၾကီးပ်က္ေနေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ၀တၱရားမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။ ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို မႏၱေလးက
အဖိုးပိုင္တဲ့အိမ္ကိုေျပာင္းျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ၈တန္းေက်ာင္းဆက္ထားပါတယ္။
ေမေမကေတာ့ မိုးကုတ္မွာေနခဲ့တာေပ့ါ။ ေမေမေလ… ငါ့သားေတြေတာ့ သူမ်ားဆီမွာ
မ်က္နွာငယ္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ေတြးေတာစိတ္ေတြနဲ႕ေပ့ါ..။ လိမ္သြားတဲ့သူကို
သတ္ျပစ္ဖို႕အထိ အေမေဒါဒေတြထြက္ေနေပမယ့္ ေမေမ့ေဒါသေတြရဲ႕ တစ္ဖက္မွာ
သားသမီးမ်က္နာေတြျမင္ေနရတာေၾကာင့္ေမေမ ေဒါဒေတြကိုထိမ္းျပီး အားလံုးကို
ရင္ဆိုင္ခဲ့ပါတယ္။ လိမ္လို႕အိမ္တစ္ခုလံုး ဖ်က္ျပီးယူသြားၾကေပမယ့္ ေမေမ ဟာ
က်န္ေနတဲ့ သြပ္မိုးေတြကို သံဘလက္ေတြနဲ႕တိုက္ေဆးျပီး ရသမွ်ေငြကို
ရေအာင္ယူခဲ့ပါတယ္။ ေမေမ ေက်ာက္ကုန္သည္လုပ္ခဲ့တုနု္းက လက္နုနုေလးေတြ
ေသြးေျခဥမတတ္ပါပဲတဲ့ .. ။ သြပ္ေရာင္းရတဲ့ေငြနဲ႕ ေမေမ ဆိုင္ဖြင့္တယ္။
အဲ့တုန္းက ေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲ ၁၀၀ နဲ႕ စေရာင္းခဲ့တာပါ။ ဆိုင္ဖြင့္ဖုိ႕
ပန္းကန္ေတြသြား၀ယ္ေတာ့ ေမေမ နဲ႕ ေဖေဖ ေစ်းခ်ိဳ နဲ႕ တရုတ္တန္းကို
ဆိုက္ကားငွားမစီးခဲ့ပါဘူး ။ ျပန္လာေတာ့ ပန္းကန္ထုပ္ေလးေတြ
ေခါင္းေပၚရြတ္လို႕……
အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ထမင္းဆိုင္ျဖစ္သြားပါျပီ။
နာမည္အေတာ္အတန္ရေနျပီေပါ့။ ဒါေတြဟာ ေမေမရဲ႕ေက်းဇူးေတြပါ…ေမေမက
သူမ်ားအိပ္ေနခ်ိန္မွာ မေမာနိုင္ရွာပါဘူး ။ဟင္းေတြခ်က္ျပဳတ္လို႕ေပါ့……
ေလာကမွာ အေမဆိုတာ အစားျပန္မရနုိင္ပါဘူး..။ အမိမဲ့သား ေရနည္းငါး တဲ့..။
အေမမရွိတဲ့ သားဟာ အမိုးအကာမပါတဲ့အိမ္မွာေနရသလိုပါပဲ ..
ဘာမွေႏြးေထြးမႈရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး ။ အေမဟာ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္
သားသမီးေတြအတြက္ဆို အာဂသူရဲေကာင္းၾကီးပါ.။ ဘာမဆို ၾကံၾကံခံျပီး
သားသမီးအျပံဳးနဲ႕ ေက်နပ္ခဲ့တဲ့အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္
ေရႊျမင့္မုိရ္ပါပဲေမေမ….. ငယ္ငယ္ကတည္းက အေအးအပူ
မွ်တေအာင္ေၾကြးေမြးခဲ့တာေတြ..၊ ငရဲမေၾကာက္ဘာမေၾကာက္ သားသမီးေဇာနဲ႕
ျခင္ေတြ  ယင္ေတြ သတ္ခဲ့တာေတြ ၊ သားသမီးအတြက္ဆိုတာတစ္ခုတည္းနဲ႕ ဒုကၡကို
အံၾကိတ္ခံခဲ့တာေတြ ၊ ေလာကဓံကို သားသမီးတို႕မသိေစဘဲ
တစ္ေယာက္တည္းက်ိတ္မွိတ္ခံစားခဲ့တာေတြ…….. အရြယ္ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ျပန္ေျပာ
တာေတြကိုအျပစ္မျမင္ ၊ ေျခရာတိုင္းတာေတြကို အျပစ္မျမင္ဘဲ ငါ့သားေလးက
တတ္လိုက္တာဆိုတာေတြ ၊ ”အေမက ဘာသိလို႕လဲ..” ဆိုတာကိုပဲ အခ်စ္ပုိခဲ့တာေတြ
..၊ မိန္မတစ္ေယာက္အတြက္ေပးဆပ္လိုက္ရတာေတာင္မွ
ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီးခံယူခဲ့တာေတြ .. ၊ ငါ့ေက်းဇူးမွဆပ္ပါ့မလား
လို႕မေတြးေသာပဲ အျပံဳးေလးနဲ႕ ေနခဲ့တာေတြ ..၊ ေျမေလးရျပန္ေတာ့လည္း
သားအခ်စ္ ၊ ေျမးအနွစ္ ဆိုတဲ့အတိုင္း ေျမးေလးကို ထိန္းေၾကာင္းေပးခဲ့တာေတြ
.. … … …..။ ေမေမ့ေက်းဇူး ျမင့္မုိရ္ဦး ပါေမေမ….
ေမေမ့ကိုၾကည့္လိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပံဳးျပတတ္ပါတယ္ ။
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သြားသြား ေမေမ့အျပံဳးက ေနာက္ကလိုက္ျပီးသားပါပဲ… ။
ကၽြန္ေတာ့္အသက္ အခုပဲ ၁၈ ျပည့္ခဲ့ပါျပီ ။ေနာက္လဆိုရင္ပဲ
ကၽြန္ေတာ္ဘြဲ႕ယူရပါေတာ့မည္။”ငါ့သားေလးဘြဲ႕ယူရင္….” ”
င့ါသားေလးဘြဲ႕ယူရင္..” နဲ႕ ေမေမ မနားတမ္းအခုေျပာေနပါျပီ….။ ဒါေပမယ့္ ေမေမ
ကၽြန္ေတာ့္ကို အလုပ္ထြက္မလုပ္ေစပါဘူး ။ ေမေမ့အသက္ ၅၂ နွစ္ ရွိပါျပီ ။
ဒါေပမယ့္ေမေမ မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ေနတုန္းပါ။
မီးဖိုထဲခ်က္ျပဳတ္ရံုမကပါဘူး ။ မီးဖိုထဲကထြက္တာနဲ႕ မနားနိုင္ဘဲ
ထမင္းစားထြက္ေခၚပါေသးတယ္။အရင္က ခႏၶာကိုယ္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလွတဲ့ေမေမ ..
အခုေတာ့ အလွဖက္ ဦးမလွည့္နိုင္လုိ႕ ၀ လုိ႕ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲ ေမေမ အလွဆံုးပါပဲ…။ ေမေမလက္ေတြ ၾကမ္းေနေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ့အတြက္ အနူးညံ့ဆံုးပါပဲ..။
”ၾကြပါရွင္…. ထမင္းသံုးေဆာင္လုိ႕ရပါတယ္ရွင္ .. ဟင္းစံုရပါတယ္” လုိ႕
ကိုယ္နဲ႕မသိတဲ့သူေတြကို မရွက္မေၾကာက္ထမင္းစားေခၚေနေသာ ၇၉ လမ္း ၊ ၂၉ နွင့္
၃၀ လမ္းၾကား က မိ္န္းမ ၀၀ ၾကီးမွာ သားသမီးတို႕အတြက္ သတၱိအျပည့္ရွိေနေသာ ၊
သားသမီးတို႕အတြက္ဘာမဆိုေပးဆပ္ရဲေသာ ၊ သားသမီးတို႕အတြက္ စီးပြားရွာက
ပညာေတြသင္ေပးေနေသာ စံျပဳဖြယ္ ကၽြန္ေတာ္၏ေမေမ ေဒၚလဲ့လဲ့၀င္းျဖစ္ပါေၾကာင္း
..ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားစြာျဖင့္ …..

ျပာသိုလျပည့္ေန႕ ( အေမေန႔)အထိမ္းအမွတ္ အေမ့ကိုမတတ္တတတ္ပညာျဖင့္
ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ေသာအားျဖင့္…..

                          သူရျဖိဳး IC( လူငယ္)